ايجاد کارايي در شفاخانه هاي ملي: بهبود روند خود کفائي شفاخانه اي

با توجه به بودجه ناچیز و توجه کمتر به این بخش، شفاخانه ها در مقایسه با کشورهای دیگر، معمولاً در اولویت قرار نمی‌گیرند. در سال 1390، وزارت بهداشت افغانستان استراتیژی سکتور شفاخانه را توسعه داد که بر اساس آن، مسیر بهبود فعالیت‌ها و خدمات شفاخانه‌های ملی برنامه‌ریزی شد. این استراتیژی برای دستیابی به هدف ارتقاء شفاخانه‌ها به نهادهای دارای استقلال کامل، برنامه‌ریزی شده است. چالش‌های زیادی در شفاخانه‌های ملی وجود دارد، از جمله توزیع منابع نامناسب، استفاده معقول ادویه، فقدان خودمختاری در امور اداری، ظرفیت پایین در بخش کلینیکی و مدیریت، تخصیص بودجه نامناسب و ظرفیت پایین در ارائه خدمات تشخیصی. با گذار به سوی دوره خودمختاری، شفاخانه‌ها ظرفیت مديريتی خود را در بخش‌های بودجوي و تدارکاتي افزايش داده‌اند، اما هنوز هم فقدان ظرفیت مديريتی محسوس است و باید ظرفیت موجود در بخش‌های مالی، تدارکات و منابع بشري تقویت شود. برنامه‌های آموزشي مناسب در مورد تشخيص و تداوي مريضان می‌تواند با ارزيابي توقعات مريضان در مورد خدمات بهداشتی که در خارج از کشور دریافت می‌کنند و امکانات موجود در داخل کشور، شناسایی شود. شفاخانه‌های ملی باید داراي پالن توسعوي باشند و اصلاحات در شیوه‌های پرداخت به عرضه‌کنندگان خدمات صحي، مانند شیوه پرداخت توام با تمام سیستم‌های حمایوی، می‌تواند به بهبود کیفیت خدمات کمک کند. معرفي خودمختاري مديريت منابع بشري در سطح شفاخانه‌هاي ملي، بهبود عرضه خدمات صحي با کيفيت، معرفي شيوه‌هاي جديد پرداخت براي عرضه‌کنندگان خدمات صحي و مشارکت با سکتور خصوصي جهت ارائه خدمات تشخيصي بهتر، از جمله پيشنهادات پاليسي هستند.